Klein maar fijn.

Vorige keer liet ik mijn werkplaats zien, en legde uit dat hier 'vroeger' (als in; drie jaar terug) ons oude keukentje zat.

Zo lieten de vorige bewoners het achter, zonder oven, zonder koelkast, met een gasplaat waarvan twee pitten werkten.

Wij stripten de hele boel.

Klusten ons een slag in de rondte.

Met dit als resultaat.

Winnaar!

Ik heb één dag gesmokkeld, want gisteravond hadden we bezoek. Dat betekende rode rozen, lekker eten en natafelen (is dat een bestaand woord?) met een fles rode wijn erbij. Heerlijk en gezellig, maar geen tijd voor de laptop.

Maar hier is dan de uitslag van de giveaway. Allereerst bedankt voor alle leuke, lieve en enthousiaste reacties op de tas en mijn blog, ontzettend leuk om te lezen! En veel nieuwe volgers erbij, welkom.

Ik gaf elke reactie een nummer, de volgers kregen er twee. Vervolgens heeft de random number generator een nummer voor me uitgekozen, nummer 30.

En een blik op mijn geweldig professionele administratie leerde mij dat de winnaar is:

Gefeliciteerd Margje! Als je me je adres mailt of een DM op twitter stuurt, komt de tas naar je toe! (deze zomer.. nee hoor, iets eerder)

Ik zag trouwens dat ik vorige keer niet eens verteld heb, waar ik het patroon van de tas vandaan heb. Het is de Phoebe bag van Rebeka Lambert. Behalve de patronen die zij op Etsy verkoopt, heeft ze ook een paar gratis patronen en tutorials op haar blog staan. Een aanrader!

Babykleding.

Afgelopen week heb ik alle dozen en tassen met babykleding uitgezocht. Nog van Druif, voornamelijk roze, en ook al van Spruit. Want al is hij nog maar acht maanden oud, dus officieel nog hartstikke baby, hij doet erg hard zijn best om een dreumes te zijn. Hij tijgert de hele kamer door, zit heel stevig zonder steun en draagt al een tijdje maat 80. Die maat droeg Druif toen ze ongeveer 1,5 jaar oud was!

Aangezien er na Spruit geen baby meer komt in huize Annabel, ben ik vrij rigoureus te werk gegaan. Drie volle vuilniszakken gingen naar de kledingcontainer. Twee kleine tasjes schoof ik weer onder het bed. Daar zaten alle écht mooie en ja-maar-daar-kan-ik-toch-geen-afstand-van-nemen kledingstukken in. Ik geef eerlijk toe dat ik ook een traantje wegpinkte, of twee.. En er bleef nog een tas over met rompertjes en shirts waarvan de stof gewoon te leuk was om weg te doen. Die staat nu in mijn naaikamer om binnenkort eens aan lapjes te knippen. Om bijvoorbeeld deze leuke sjaal te maken!

Een tutorial van Maarnietvangrijs, zij heeft ook een hele leuke blog!

Mijn werkplaats.

Mijn werkplaats, mijn atelier, het rommelhok, de studeerkamer.. Het ligt er maar net aan in wat voor een bui ik ben en in welke staat het hok verkeerd, hoe ik mijn naaikamer noem. Groot is het niet, maar ik ben er zó blij mee. Want het is echt mijn eigen plek, en dat betekent dat ik de boel gewoon kan laten liggen en niet steeds alles weer van tafel hoef te halen.

Tot 2,5 jaar terug zat onze keuken daar. Een klein keukentje, waar we heel trots op waren, want zelf er in gezet toen we hier kwamen wonen, in 2005. Slechts vier jaar later sloopten we het weer, verbouwden grondig het onderhuis (we wonen in een dijkwoning) en zetten daar een nieuwe keuken neer. Ruim zes keer zo groot, en dat overdrijf ik niet. Van zes naar veertig vierkante meter, van knus keukentje naar riante woonkeuken. Én een eigen naaikamer, ik ben een gelukkig mens. (op meerdere fronten, maar daar hebben we het nu even niet over)

Bij gebrek aan tijd (en zin, geef ik eerlijk toe), is er aan de naaikamer niet veel gedaan. Keuken er uit, bureau en naaimachine er in. Dat de muren en vloer nog afgewerkt moeten worden zie ik heus wel, maar ik kan zeer goed voor struisvogel spelen. Dat komt wel weer.

En ziet u het ook? De naaimachine heeft al een mooie nieuwe hoes, de lockmachine krijgt er ook een. Ooit, een keer.

Letters.

Afgelopen weekend waren mijn zus en zwager in Kopenhagen. Behalve mooie verhalen en schitterende foto's namen zij deze houten letters mee, voor op Spruit z'n kamer. Ze zijn gekocht bij Karrusella, ik vind ze prachtig!

Dankjewel lieve zus! En ja, zo heet dus Spruit in het echte leven. Niet verder vertellen he. ;-)

Van Katoen.

Ook ik lever een bijdrage aan de boodschappentassenverzameling voor Van Katoen. Voor wie deze  sympathieke club nog niet kent; Van Katoen is hip handwerk voor het goede doel. Een grote groep, voornamelijk Vlaamse, dames die zich met hun creatieve talenten inzetten voor Annick For Kenya.

Deze week gaan er twee van deze vrolijk rood gestreepte tassen op de post. Naar Jos, zij is het Nederlandse verzamelpunt van de tassen.  

Zelf ook zin in een mooie tas? Kijk op mijn giveaway!

Slabbetjes, oh nee, slabben.

Spruit is een enthousiaste eter. Hij eet graag, veel en de laatste tijd het liefst zelf. En dat met 8 maanden jong, dat belooft nog wat voor de toekomst. :-) Dat betekent wel dat de vloer, de stoel en Spruit zelf na elke maaltijd onder zitten met restanten van het menu van de dag. En ondanks dat onze slabbenvoorraad toch flink is, grepen we toch nog wel eens mis. Onvoorstelbaar als je bedenkt dat onze wasmachine bijna non-stop draait. Dat had ik toch 'vroeger' niet bedacht, dat kleine mensjes zulke grote stapels was veroorzaken.

Dus nam ik een fijne maat slab (lees 'groot') als voorbeeld en ging aan de slag, met deze als resultaat. Lekker stoer en dubbelzijdig. Ik ben namelijk niet zo'n fan van de plastic versies, maar slabben van een enkel stofje druipen meteen door. (zei ik al dat Spruit een enthousiaste eter is?) Leuk detail vind ik dat de slabben gevoerd zijn met dezelfde flanellen luiers die vroeger om de, toen nog schattige, billetjes van mijn echtgenoot zaten. Die luiers hebben hun geld inmiddels wel opgeleverd!

En vergeet de giveaway niet!